Spoiny, cegły, tynk i sztukateria

Cement romański został po raz pierwszy użyty przez Johna Smeatona w 1774 r. do budowy latarni morskiej Eddystone w Anglii. Wcześniej odkrył on, że można zrezygnować ze zwykłego dodawania pucolanowych (wulkanicznych) dodatków do wapna w celu zwiększenia jego wytrzymałości, jeśli podczas procesu wypalania doda się pył ceglany lub użyje wapna zanieczyszczonego gliną. Ta wiedza szybko rozprzestrzeniła się z Anglii na inne kraje, w wyniku czego cement romański stał się preferowanym spoiwem w Europie w latach 1800-1850. W następnych dziesięcioleciach musiał on stawić czoła silnej konkurencji ze strony cementu portlandzkiego, który również pochodził z Anglii, aż do momentu, gdy jego użycie praktycznie całkowicie ustało wraz z wybuchem I wojny światowej.

Cementy romańskie były często stosowane jako cienka warstwa zaprawy o stosunkowo dużej zawartości cementu. Mimo niewielkiej grubosci opór dyfuzyjny i stosunkowo wysoka porowatość zapewniały wysoką trwałość. Aby spełnić wymóg naprawy historycznych cementów romańskich w sposób odpowiedni dla materiału, Remmers wykorzystuje w recepturach dwa dostępne źródła surowców: w Polsce i Francji. Ze względu na dużą liczbę i znaczenie budynków, w których cementy romańskie odgrywaływ XIX i na początku XX wieku istotną rolę jako tynk i zdobienie elewacji, a także z uwagi na bardzo interesujące właściwości tych spoiw pod względem fizyki budowli, Unia Europejska sfinansowała dwa kolejne projekty mające na celu ożywienie technologii cementu romańskiego: ROCEM (2003 - 2006) i ROCARE (2009 - 2013), w których Remmers uczestniczył jako partner.

Istnieje wiele dobrych i uzasadnionych powodów do tworzenia kopii cennych oryginałów: konserwatorzy, archeolodzy, kustosze muzeów i artyści: każda z tych grup zawodowych chętnie sięga po silikonowe masy do form odlewniczych.

Remmers Silicon AFM to wysoce elastyczna, utwardzana kondensacyjnie silikonowa masa formierska o wysokiej odporności na rozdarcie, opracowana specjalnie do produkcji uniwersalnych form odlewniczych. Wykazuje doskonałą dokładność odwzorowania i nadaje się do form o wszystkich poziomach trudności.

Dzięki wysokiej elastyczności i dobrym właściwościom antyadhezyjnym, materiał ten można łatwo zdjąć z modelu, co zapewnia najwyższą możliwą częstotliwość i dokładność formowania. Aby zwiększyć stabilność, płynność silikonowego materiału formierskiego AFM można zmniejszyć poprzez dodanie dodatku zagęszczającego AFM. Oznacza to, że formy typu skin mogą być również tworzone na niepłaskich lub pionowych powierzchniach formy metodą malowania, bez ryzyka spływania lub opadania masy odlewniczej. Formę można zalać różnymi materiałami: do replikacji zwykle stosuje się zaprawę wylewaną/zaprawę sztukatorską.

Inne materiały, takie jak gips, glina, wosk i żywice odlewnicze, takie jak poliester i poliuretan, również mogą być stosowane do wypełniania silikonowych mas formierskich. Żywice odlewnicze ograniczają jednak częstotliwość formowania.