Przez wieki drewno było w Europie ważnym materiałem budowlanym. Z wyjątkiem regionów północnych i wschodnich, stosowano głównie oszczędzającą drewno, ale skomplikowaną technikę konstrukcji szachulcowej. W tym przypadku wszystkie siły są pochłaniane przez pręty drewnianej ramy, podczas gdy wypełnienia w przestrzeni między drewnianymi belkami – pełnią zazwyczaj „tylko” funkcję zamknięcia powierzchni ściany. Pod wpływem sił zewnętrznych, takich jak obciążenie wiatrem, a zwłaszcza zmian długości spowodowanych wilgocią i temperaturą, drewniana konstrukcja nośna takich budynków szkieletowych odkształca się. Są one zatem określane jako elementy niestabilne wymiarowo.

Ponieważ w większości masywne wypełnienia mogą „przyjąć” te odkształcenia tylko w bardzo ograniczonym zakresie, po pewnym czasie nieuchronnie pojawią się rysy w obszarach połączeń między drewnem a wypełnieniem. Ponieważ nadal nie istnieją materiały, które mogłyby trwale wyeliminować ten słaby punkt, wszystkie użyte materiały wypełniające wymagały dostosowania do tej sytuacji.