W dawnych czasach tynk był używany jako ochrona przed warunkami atmosferycznymi, którą można było również wykorzystać do pokrycia różnych materiałów i ujednolicenia ich wizualnie; później tynk był i nadal jest wybierany przede wszystkim ze względu na swoją wszechstronność i zdolność adaptacji oraz różnorodność możliwych zastosowań.

Oprócz naturalnego koloru, tynkom można nadać dowolny odcień, nakładając warstwę końcową lub stosując pigmenty do barwienia tynku. Ponadto zaprawy tynkarskie oferują również możliwość rzeźbiarskiego i ozdobnego projektowania powierzchni elewacji. Starzenie się otynkowanej elewacji jest procesem złożonym. Deszcz i kondensat, wchłanianie i uwalnianie soli oraz naprężenia termiczne stopniowo atakują elewację. Rezultatem są rysy, łuszczenie się kolorowych powłok, piaszczenie tynku, a nawet jego odspojenia. Szczególnie zagrożone są ciemniejsze obszary, zmiany materiału, elementy takie jak listwy gzymsowe i ościeżowe oraz powłoki malarskie o różnej rozszerzalności i działaniu uszczelniającym.

Otynkowaną elewację można zachować w dobrym stanie przez długi czas, jeśli zostanie dobrze wykonana i zastosowane zostaną odpowiednie środki konstrukcyjne, takie jak zwisy dachowe, gzymsy, kamienne cokoły, oraz prowadzona będzie jej regularna konserwacja.